ادوین لرد ویکس (۱۹۰۳-۱۸۴۹) هنرمندی آمریکایی است که سفرهای بسیاری به شرق و از جمله ایران کرده است. او شرح سفرهای خود را در کشورهای خاورمیانه و هند در سفرنامه ای به نام «دریای سیاه تا ایران و هندوستان» (نیویورک، ۱۸۹۶) آورده است. تصویرسازیهای این صفحه از تعدادی از نقاشی های او از ایران دوران قاجار است.
قلمدان پاپیه ماشه لاکی، اثر محمد اسماعیل اصفهانی (۱۸۹۲-۱۸۱۴) ساخته شده در سال ۱۸۶۶ یا ۱۸۶۷ میلادی (۱۲۸۳ هجری قمری) با تصاویری از هفت پیکر نظامی گنجوی. تصویر مرکزی روی قلمدان مریم و مسیح و باقی تصاویر بهرام گور و شاهزادگان هفت اقلیم را نشان می دهد.
نقاش فرانسوی، ژان اگوست دمینیک انگر، هیچگاه به ایران یا دیگر مناطق خاورمیانه سفر نکرد. طراحی های او از مینیاتورهای ایرانی تمریناتی بودند برای غریب تر و ناآشناتر کردن فضای کارهایی که قرار بود «شرق» را نشان دهند. طراحی های مطالعاتی زیر کارهایی هستند که در موزه ی انگر در شهر مونتابان فرانسه نگهداری می شوند.
نبرد رستم و دیو سفید یکی از پرطرفدارترین موضوعات هنرهای تجسمی و بصری ایران است. این نبرد به اشکال مختلف در تصاویر کتاب ها، کاشی کاری بناها، مجسمه ها، و تزیینات قهوه خانه ها و مکان های عمومی موضوع کار هنرمندان مختلفی بوده است.
تصاویر این صفحه بخشی از نقاشی های کتاب هزار و یک شب (۱۲۳۲ شمسی – ۱۸۵۳ میلادی) به تصویرگری نقاش دربار قاجار میرزا ابوالحسن خان غفاری کاشانی (۱۸۱۴-۱۸۸۶ میلادی) است. او که با عناوین ابوالحسن دوم یا صنیع الملک نیز مشهور است به عنوان اولین معلم نقاشی به شیوه ی غربی در ایران شناخته می شود.
محمد تجویدی نقاش و نگارگر در سال ۱۳۰۳ در تهران به دنیا آمد و مقدمات نقاشی و طراحی را نزد پدرش هادی تجویدی – استاد نقاشى و از شاگردان کمال الملک – آموخت. تجویدی در سال ۱۳۲۳ نخستین بار برای نشر فارسی دیوان خیام را به تصویر کشید.
«مرقع اصناف» مجموعه ای است از تصاویر که در دوران ناصرالدین شاه قاجار تهیه شده و اکنون در کتابخانه ی کاخ موزه ی گلستان نگهداری می شود. این مجموعه حرفه ها و مشغولیت های مردم دوران خود را نشان می دهد. این کتاب در بهار سال ۱۳۸۲ توسط سازمان میراث فرهنگی در تهران بازنشر شده است.
مجموعه ای از تصاویر نقاشان جوان معاصر که در سالنامه ی روزنامه ی اطلاعات سال ۱۳۴۸ معرفی شده اند.
فتحعلی شاه قاجار (۱۸۳۴-۱۷۷۲ میلادی) بسیار علاقه داشت که تصویر خود را چه بر روی بوم، چه به صورت نقاشی دیواری و چه به شکل نقش برجسته سنگی بر همه جا حک کند. بسیاری از پرده های رنگ و روغن از او کار دو نقاش دربار مهرعلی و میرزا بابا است.
نقاشی های دیواری در تهران موضوع های بیشتر سیاسی و انقلابی داشند، اما از اوایل دهه هفتاد سبک جدیدی از نقاشی دیواری پدید آمده است که صرفا تزئینی است.