سرزمین های خاور میانه، از جمله ایران، در تصور اروپاییان و آمریکاییان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم دنیایی رازآمیز و رویاگونه تصور می شدند. ایران در تصاویر روی جلد دفترچه های موسیقی و جلد ترانه ها و آثار نمایشی این دوران سرزمینی است با شب هایی زیبا، بناهایی غریب و زنانی «زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست».
مجموعه ای از روی جلد صفحه های موسیقی فیلم های پیش از انقلاب (دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰). این مجموعه نمونه های مختلفی از فیلم های تجارتی (فیلمفارسی) و فیلم های مستقل این دوران را در بر می گیرد.
اپرای تهران در سال ۱۳۴۶ آغاز به کار کرد و در سال ۱۳۵۷ به فعالیت خود پایان داد. این دفترچه برنامه های اپرای تهران را در فصل هنری ۱۳۵۳-۱۳۵۴ نشان می دهد و هنرمندان تولید کننده ی اپرای آن دوران را در انتهای دفترچه معرفی می کند.
رهگذران در خیابان میرداماد تهران (ساختمان پایتخت) از کنار نوازندگان خیابانی می گذرند.
کنسرت دیو بروبک (۲۰۱۲-۱۹۲۰)، پیانست و آهنگساز جاز آمریکایی و خالق قطعه ی معروف «تیک فایو»، در آبادان و تهران، ماه می ۱۹۵۸ میلادی.
چهار تصویر اول این مجموعه صفحاتی از شماره ای از روزنامه ی عصر جدید (۲۱ ذیقعده ی ۱۳۳۳ هجری قمری برابر با ۷ مهر ۱۲۹۴ – ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۵) است که سرود ملی پیشنهادی غلامرضا خان سالار معزز را نشان می دهد. شعر سرود هم ضمیمه ی مقاله است.
موسیقی عامه پسند ایرانی در دهه ۱۳۴۰ شمسی تغییری اساسی کرد. در دهه ۱۳۵۰ سبک غربی از نوع سنتی به طور کامل پیشی گرفت. فائقهٔ آتشین، معروف به گوگوش، یکی از عوامل اصلی محبوبیت سبک غربی موسیقی پاپ است. اجرای آهنگهای او پس از انقلاب ۱۳۵۷ ممنوع اعلام شد، اما آهنگهایش همچنان از طریق نوار کاست (در دهه ۱۳۶۰) و سی دی (در دهه ۱۳۷۰) در مهاجرت حفظ و پخش شدند. این مجموعه ای است از جلد صفحههای گرامافون گوگوش.
طراحی جلد نوارهای موسیقی پاپ در سال های پایانی دهه ی پنجاه شمسی.
مجموعه ای از صفحه های گرامافون قدیمی ایرانی سال های دهه ی ۱۳۳۰ تا دهه ی ۱۳۵۰.
